Dodge Charger z 1969 roku oferował szeroki wybór wersji, w tym model bazowy, opcję SE (Special Edition) z dodatkowymi luksusami, wydajną wersję R/T oraz dwa modele skonstruowane z myślą o wyścigach: 500 i Daytona. Wśród dostępnych silników znalazł się niezawodny Slant Six o pojemności 3,7 litra oraz pięć silników V-8, z najmocniejszą opcją – „Street Hemi” o pojemności 7 litrów i mocy 425 KM. Samochód był dostępny tylko w jednej konfiguracji nadwozia, dwudrzwiowego hardtopu, zbudowanego na bazie 117-calowego rozstawu osi z typowym dla Chryslera zawieszeniem na drążkach skrętnych z przodu i resorach piórowych z tyłu. Nowością w stylistyce modeli bazowych i R/T była pionowa przegroda w grillu i poziome tylne światła.
Charakterystyczne nowe modele Charger, 500 i Daytona, zostały stworzone w wyniku tzw. „wojen aerodynamicznych”, jakie toczyły Ford i Chrysler w ramach rywalizacji w wyścigach NASCAR. Aby poprawić aerodynamikę, która okazała się problematyczna na szybkich owalnych torach, model 500 otrzymał grill z Coroneta z nieruchomymi reflektorami oraz płaską tylną szybę. Dodge wyprodukował 392 takie samochody dla użytku ulicznego, aby zhomologować model 500 do wyścigów. Natomiast model Daytona, ze swoim 18-calowym przedłużeniem nosa oraz gigantycznym tylnym stabilizatorem, okazał się skutecznym rozwiązaniem pozwalającym na osiąganie prędkości 200 mil na godzinę na torze. Daytona był dostępny zarówno z silnikiem Street Hemi, jak i silnikiem Magnum V-8 o pojemności 7,2 litra i mocy 375 KM.
Dane techniczne dla Charger R/T z 1969 roku obejmowały silnik o pojemności 7,2 litra i mocy 375 KM, przyspieszenie od 0 do 60 mph w 6,1 sekundy i czas na ćwierć mili 13,9 sekundy przy 163 km/h. Dodatkowo, bazowy model Charger był dostępny z sześciocylindrowym silnikiem o mocy 145 KM, co było zaskakującym wyborem dla tak dużego samochodu. Modele S/E zawierały standardowy silnik V8 o pojemności 5,2 litra i mocy 230 KM, a opcjonalnie dostępne były dwie wersje silnika V8 o pojemności 6,2 litra o mocy odpowiednio 290 KM i 330 KM. Wariant R/T standardowo wyposażony był w silnik 440 CID Magnum o mocy 375 KM, a na szczycie oferty znajdował się silnik 426 CID Street Hemi o mocy 425 KM, co w połączeniu z charakterystycznym, agresywnym designem nadwozia, czyniło go ulubieńcem na dragstripach.
Charger z 1969 roku często pojawia się także w popkulturze, najbardziej znany jako „General Lee” z serialu telewizyjnego „The Dukes of Hazzard”, gdzie jego skoki i akrobacje były jednym z głównych atutów programu. Warto również wspomnieć, że model ten oferował unikalne rozwiązania, takie jak przesuwne osłony tylnych kół, które były stylizowane tak, aby przy zamkniętych tworzyły jednolitą linię z resztą nadwozia, co było wówczas rzadkością. Charger ’69 przyciąga kolekcjonerów i entuzjastów motoryzacji, pozostając jednym z najbardziej pożądanych klasyków.
